Het moest een klinkende wederopstanding worden, een voetballes in de polder, de absolute wedergeboorte van een Eredivisionist die wel een opkikkertje kon gebruiken. Wat het werd? Een voetbalwedstrijd die je als neutrale toeschouwer het liefst zo snel mogelijk met een flinke slok lauw bier wegspoelt. FC Utrecht heeft zich dinsdagavond met ongekende hangen en wurgen langs Tweede Divisionist Kozakken Boys geworsteld. De eindstand van 0-1 stond na negentig minuten op het bord. En daarmee is dan ook daadwerkelijk het enige positieve aspect van deze Utrechtse avond besproken: ze zijn door.
Kortste route Europees voetbal
Laten we eerlijk zijn: de start van het Eredivisieseizoen van FC Utrecht is tot nu toe net zo effectief gebleken als een paraplu van bordkarton. De vaste, hoopvolle route naar Europees voetbal via de reguliere competitie lijkt in de Galgenwaard inmiddels al met een dikke rode stift te zijn doorgekrast. Het nieuwe en enige levensmotto van trainer Anthony Correia was de afgelopen dagen dan ook luid, duidelijk en lichtelijk wanhopig: “Alle ballen op de KNVB Beker!” Je zou na zo’n speech een getergde, tot de tanden toe bewapende voetbalmachine verwachten die de amateurs uit Werkendam bij voorbaat al de stuipen op het lijf jaagt. De realiteit bleek een stuk komischer. Of triester, afhankelijk van de kleur van je sjaal.
Vanaf het eerste fluitsignaal oogde de op papier ‘sterkste elf’ van de profclub alsof ze elkaar net in de kleedkamer voor het eerst hadden ontmoet. Het spelbeeld was zo onnoemelijk stroperig dat je je afvroeg of de grasmat in Werkendam stiekem was ingesmeerd met secondelijm. De bal ging zelden drie keer naar dezelfde kleur. Het ontbreken van een échte spelmaker op het middenveld – je weet wel, zo’n speler die niet struikelt over de bal maar daadwerkelijk de lijnen uitzet – brak de ploeg genadeloos op. Spelers als Joris van Overeem, Dani de Wit en Oualid Agougil zijn ontegenzeggelijk nuttige harde werkers, maar ze floreren pas als er een stilist naast ze staat om het spel te verdelen. Nu leek het Utrechtse middenveld vooral op een orkest met alleen maar drummers en geen enkele dirigent. Enkel de Franse vleugelflitser Yoann Cathline wist met zijn frivole dribbels zo nu en dan aan de algehele malaise te ontsnappen.
Heerlijke (onverwachte) volley
Toch werd er gescoord. En uitgerekend niet door een dure, verwende spits, maar door de Cypriotische verdediger Nikolas Panagiotou. Alsof de voetbalgoden even een grapje wilden uithalen, kreeg de beste man het plotseling op zijn heupen. Met een fenomenale volley, die pure klasse en volstrekte overtuiging verried, ranselde hij de bal tegen de touwen. Zijn uitbundige, bijna hysterische vreugdedans na afloop was meer dan logisch te noemen. Bij zijn vorige werkgever, Omonia Nicosia, had hij in acht seizoenen en 125 wedstrijden welgeteld vijf keer het net gevonden. Door nu in zijn pas zevende wedstrijd voor FC Utrecht de bal op magistrale wijze binnen te volleren, schiet zijn doelpuntengemiddelde ineens naar een hoogte waar hij zelf waarschijnlijk ook een beetje duizelig van wordt.
Wie dacht dat dit wonderschone doelpunt – het enige absolute hoogtepunt van de wedstrijd – FC Utrecht over het dode punt zou tillen en voor opluchting zou zorgen, kwam opnieuw bedrogen uit. De ploeg ging vrolijk verder met het pijnigen van de toeschouwersogen. Het was eigenlijk sowieso een klein wonder dat de bezoekers op voorsprong stonden. Vóór de openingstreffer was het namelijk Kozakken Boys dat de beste kansen creëerde. Een van richting veranderd schot en een poeier die rakelings over de lat zoemde, lieten Kozakken Boys-trainer Dennis de Nooijer langs de lijn briesen. De coach liet een flinke krachtterm vallen en dat was volkomen terecht: zijn amateurs kónden vandaag daadwerkelijk winnen van deze ploeterende profs.
In de koker
Na de rust perste de thuisploeg er, aangemoedigd door het thuispubliek, nog wel een slotoffensief uit in de hoop op een heroïsche bekerstunt. Het leverde vooral een hoop veldoverwicht en wat ongevaarlijke losse flodders op. Slechts één keer hield men in het Utrechtse uitvak de adem echt in, toen invaller Mouad Hassan met een knap schot doelman Sergio Padt dwong om zich tot het uiterste te strekken. De sluitpost ranselde de bal uit zijn doel en hield zijn ploeg daarmee in leven.
FC Utrecht zit in de koker voor de tweede ronde. Missie geslaagd, de droom van de beker leeft voort in de Domstad. Maar als dít de manier is waarop het moet, kan de medische staf maar beter alvast een vrachtwagen paracetamol gaan inslaan voor de meereizende supporters in de volgende ronde.
