Zelden zal een jeugdwedstrijd op Sportcomplex Zoudenbalch zoveel weg hebben gehad van een overgeproduceerde, maar uiterst vermakelijke Amerikaanse sportfilm. In de eerste wedstrijd van de RBL Cup deed FC Utrecht Onder 21 werkelijk alles om de aanwezige toeschouwers, scouts en lokale clubwatchers op het puntje van hun stoel te houden: domineren, een comfortabele voorsprong uiterst knullig weggeven, om vervolgens in de absolute stervensseconden toch de winst uit het vuur te slepen tegen FC Porto O21 (4-3).
Een flitsende start en de klassieke Nederlandse voetbalziekte
De beloften van trainer Mark Otten vlogen uit de startblokken alsof de scheidsrechter had gedreigd de wedstrijd na een half uur al af te fluiten. Binnen mum van tijd stond het 2-0. De grote man in die openingsfase was Emmanuel Chigozie Owen. Met twee heerlijke acties zette hij de Portugese defensie – die op dat moment nog leek na te denken over wat ze vanavond zouden eten – simpel opzij.
Volgens de sportverslaggevers langs de lijn had Porto in de eerste helft net zo goed in de kleedkamer kunnen blijven. Op een verdwaald, hard schot in de openingsminuut na, hadden de gasten helemaal niets in te brengen. Maar zoals dat vaak gaat met Nederlandse talentenploegen: de drang naar frivool voetbal won het van dodelijke efficiëntie. Schoten van Viggo Plantinga en Kenji Goes sneuvelden in een woud van Portugese benen, en zo vergat Utrecht zichzelf te belonen met de 3-0. De cynische voetbalfan voelde de bui toen eigenlijk al hangen.
De Portugese theepauze en een defensieve blackout
Wat er precies in de sportdrank van FC Porto zat tijdens de rust, vermelden de Portugese media helaas niet, maar het werkte uitstekend. Het tweede bedrijf was koud begonnen of Utrecht liet even vakkundig zien hoe je een overwinning bijna het putje in spoelt. Precies zestig tellen – ja, één schamele minuut – had Porto nodig om de 2-0-achterstand weg te poetsen.
Eerst mocht Tcherno Jamanca vanaf elf meter aanleggen na een overtreding in de zestien. Nog voordat keeper Justin Eversen goed en wel doorhad dat zijn clean sheet naar de knoppen was, liep diezelfde Jamanca ongehinderd een voorzet binnen voor de 2-2. De Utrechtse defensie was fysiek wel aanwezig, maar mentaal blijkbaar nog aan de thee.
Otten gooit het roer om (en Porto profiteert opnieuw)
Trainer Mark Otten greep in en deed wat gebruikelijk is in dit soort toernooien: hij wisselde bijna zijn complete elftal. Dat kwam het ritme logischerwijs niet ten goede. Toen Jamanca in de zeventigste minuut zowaar wéér een strafschop cadeau kreeg en zijn hattrick voltooide met de 2-3, leken de drie punten linea recta de koffer in te gaan voor de terugvlucht naar Porto.
Een sprookje in blessuretijd
Toch besloot het ingevallen blik Utrecht-reserves dat capituleren op eigen bodem geen optie was. Met nog tien minuten op de klok ramde invaller Jesper Eujen de bal op prachtige wijze tegen de touwen voor de 3-3. En net toen de journalisten hun wedstrijdverslagen met ‘een typisch teleurstellend gelijkspel’ wilden opslaan, volgde de ultieme plotwending.
Enter Thomas Reinders. De jongen zat ruim een jaar in de lappenmand, wist waarschijnlijk amper nog hoe echt gras rook, en mocht in de 75e minuut eindelijk zijn debuut maken voor Jong FC Utrecht. In minuut 95 – de absolute blessuretijd – kroonde hij zich tot matchwinner door de 4-3 binnen te tikken. Een droomrentree waar zelfs de meest verzuurde voetbalcriticus even stil van werd.
Drie punten voor FC Utrecht, een karrenvracht aan defensieve leermomenten, en een comeback-verhaal voor in de boeken. Volgende keer misschien gewoon wél de 3-0 maken voor rust, heren? Dat scheelt ons allemaal weer een verhoogde bloeddruk.
