Victor Jensen heeft de afgelopen tijd flink in de lappenmand gebivakkeerd. Na een topjaar waarin de 26-jarige middenvelder niet alleen in de Domstad de pannen van het dak speelde, maar zich ook in het Deense nationale elftal knokte, bestond 2026 voornamelijk uit blessureleed. Vreselijk irritant natuurlijk, maar die onvrijwillige pauze heeft hem wel een paar verrassend wijze levenslessen opgeleverd.
Ziel onder zijn arm
In een openhartig gesprek met het Algemeen Dagblad geeft de Deen eerlijk toe dat hij in het begin best even met zijn ziel onder zijn arm liep. Leven zonder de constante druk om jezelf te bewijzen bleek nog knap lastig. Toch bracht de gedwongen rust hem uiteindelijk precies de zen-modus die hij nodig had. Waar hij vroeger na een matige training nog uren gefrustreerd op de bank kon zitten mokken, haalt hij nu gewoon zijn schouders op. “Als de knie een dag slecht is, denk ik nu: boeiend, volgende keer beter,” aldus de nuchter geworden Jensen. Balans is het nieuwe toverwoord; je hoeft niet altijd met 120 kilometer per uur door het leven.
Dat nieuwe mantra bracht op het thuisfront nog meer voordelen met zich mee. Doordat hij uit de absolute voetbaltunnel werd getrokken, kon hij ineens fulltime papa spelen voor zijn tweejarige zoontje. Geen wedstrijdspanning, geen gierende adrenaline, maar gewoon onbeschaamd met het gezin op de bank hangen zonder het gevoel te hebben dat hij eerst iets ‘moet’ presteren. Je zou bijna denken dat zo’n blessure stiekem een vermomde sabbatical is.
Tot slot bleek de fysioruimte ook nog eens een uitstekende plek om te netwerken. Tussen de grondoefeningen en herstelsessies door trainde Jensen met mede-pechvogels als Noah Ohio, Miliano Jonathans en Jay Gorter. De absolute inspiratiebron uit zijn revalidatie-klasje was echter Per Schuurs. De verdediger knokte zich na langdurig blessureleed terug en wist tijdens zijn rentree bij NEC meteen te scoren. Jensen was door het dolle heen voor zijn revalidatie-maatje. Als dat geen perfecte motivatie is om zelf binnenkort weer de sterren van de hemel te spelen in de Galgenwaard, weten wij het ook niet meer!
