FC Utrecht heeft zaterdagmiddag in eigen huis op het absolute nippertje een gênante blamage voorkomen tegen PEC Zwolle. Na een tergend trage wedstrijd waarin balbezit vooral een vervelend blok aan het been van de thuisploeg leek, wist invaller Sem van Duijn diep in de blessuretijd toch nog een 1-1 op het scorebord te knallen. Het was een uiterst magere beloning voor de trouwe toeschouwers die de moeite namen om negentig minuten lang wakker te blijven in een kille Galgenwaard, waar de warme rookworsten en het lauwe bier stiekem het absolute hoogtepunt van de middag vormden.
Voor eigen glorie
Het leek er nochtans op dat de thuisploeg er een wervelende voetbalshow van wilde maken. De wedstrijd was koud onderweg of de Domstedelingen kregen in de tweede minuut al een riante twee-tegen-één-situatie in de schoot geworpen. Yoann Cathline en Ángel Alarcón stormden op het Zwolse doel af en de openingstreffer leek een formaliteit. Een simpele breedtepass was genoeg geweest voor een vroege voorsprong, maar Cathline besloot dat afspelen schromelijk overschat is. De Fransman ging voor eigen glorie, met als logisch gevolg dat de bal ergens in de tweede ring belandde. Het bleek direct het startschot voor een lange periode van collectieve apathie. Utrecht grossierde in eindeloze breedtepassjes, terwijl PEC Zwolle rustig achterover leunde en de aanvallende storm – die eigenlijk meer weghad van een zacht herfstbriesje – lachend liet overwaaien.
Naarmate de eerste helft vorderde, besloot PEC toch maar voorzichtig wat aanvallende intenties te tonen, al was het maar om te voorkomen dat hun eigen spelers op het veld in slaap zouden sukkelen. Een slap kopballetje van Thijs Oosting miste de benodigde overtuiging en was een makkelijke prooi, maar na ruim een halfuur moesten de Zwollenaren zowaar écht gevaarlijk worden. Verdediger Damian van der Vaar besloot de stoute schoenen aan te trekken en ook Ryan Thomas nam de Utrechtse doelman stevig onder vuur. Sergio Padt, die tot dan toe vooral de lengte van de grassprieten had bestudeerd, moest plotseling aan de bak. Met een paar degelijke reddingen wist hij zijn dolende ploeg voor een beschamende achterstand te behoeden tot aan het welverdiende, en broodnodige, rustsignaal.
Donderspeech in de kleedkamer
Wie hoopte dat de theepauze en een stevige donderspeech in de kleedkamer voor nieuw elan zouden zorgen, kwam bedrogen uit. FC Utrecht bleef de bal na rust vooral in een slaapverwekkend tempo rondslingeren, wanhopig zoekend naar een opening die er simpelweg niet was. PEC Zwolle, dat vorig weekend nog vol vertrouwen de IJsselderby wist te winnen, begon bloed te ruiken. De Zwolse defensie stond als een huis en voorin werd er geloerd op dat ene, onvermijdelijke slippertje van de Utrechtse achterhoede.
Dat kadootje kwam er. Aanvaller Elias Sørensen kreeg na mistasten in de Utrechtse defensie aanvankelijk nog een uitgelezen mogelijkheid in de schoot geworpen, maar sprong daar uiterst slordig mee om door de bal hoog over te jagen. De toeschouwers in de Galgenwaard trakteerden de spelers inmiddels op een cynisch fluitconcert dat stukken indrukwekkender was dan het vertoonde veldspel.
Deksel op de neus
Toch kregen de bezoekers uiteindelijk loon naar werken. In de 72e minuut was het dan toch raak. Via een vlotte, zeldzaam goed uitgespeelde aanval over de linkerflank belandde de bal bij Sørensen. Dit keer hield de Deen zijn hoofd wél koel. Hij liet de Utrechtse verdedigers zijn hielen zien en schoof de bal beheerst tegen de touwen: 0-1. FC Utrecht leek de weg hierna he-le-maal kwijt en ontsnapte nog geen paar minuten later aan de definitieve, vernederende nekslag. Doelman Sergio Padt, vermoedelijk stijf van de verveling, stond plotseling wel héél ver voor zijn doel te kamperen. Sørensen zag het, bedacht zich geen moment en probeerde het met een brutale uithaal vanaf grote afstand. Het hele stadion hield de adem in, Padt rende wanhopig achteruit, maar de bal stuiterde tergend langzaam net aan de verkeerde kant van de paal over de achterlijn.
Terwijl menig Utrecht-supporter de sjaal al had omgeslagen en zuchtend de uitgangen opzocht om in ieder geval de file voor te zijn, viel de bal in extremis toch nog goed voor de thuisploeg. In de 91e minuut, ver in blessuretijd, werd een laatste wanhoopspoging de zestienmeter in gepompt. Waar de verdediging van PEC Zwolle even leek te bevriezen, dook plotseling invaller Sem van Duijn op. Met de moed der wanhoop nam hij het leer op zijn pantoffel en knalde de afvallende bal snoeihard in de rechterbenedenhoek.
De 1-1 was een feit, wat tot een mix van opluchting en ongeloof leidde op de tribunes. Utrecht ontsnapt op het allerlaatste moment aan een beschamende thuisnederlaag, PEC Zwolle druipt af met de bittere nasmaak van een onbevredigend puntje, en de neutrale voetbalkijker? Die was gelukkig rond de zestigste minuut al overgeschakeld naar een andere zender.
