Het zat de afgelopen tijd bepaald niet mee in de Domstad. Na een seizoensstart waarin FC Utrecht af en toe vrolijk als schiettent fungeerde — we noemen voor het gemak even een 1-6 thuis tegen PSV en een pijnlijke 5-0 afstraffing bij Feyenoord—lijken de rood-witten de weg omhoog langzaam weer te hebben gevonden. Na het vertrek van defensieve zwaargewichten Mike van der Hoorn en Nick Viergever zocht de club naarstig naar een nieuwe veldheer achterin. De blik viel al snel op de 28-jarige Belgische rechtsback Siebe Horemans. Logisch, denk je dan: ervaren jongen, mooie leeftijd, leid jij de defensie even. Maar Horemans deelt die verwachting totaal niet, zo bekent hij in een openhartig gesprek met Voetbal International.
Geen woorden, maar daden
“Mensen kijken vaak alleen naar de leeftijd en zeggen dan: ‘Jij moet het doen.’ Maar verbaal ben ik helemaal geen leider”, stelt Horemans nuchter. Het is stiekem best verfrissend: een profvoetballer die eerlijk toegeeft dat wild met de armen zwaaien en theatraal naar medespelers brullen niet per se in zijn natuurlijke takenpakket zit. Horemans hanteert bovendien een gezonde vorm van zelfreflectie. “Ik vind dat ik eerst zelf goed moet voetballen voordat ik het recht heb iets te zeggen.”
Het is een filosofie die menig voetballer ter harte zou mogen nemen. Er is volgens de Belgische verdediger namelijk weinig zo irritant als collega’s die de bal structureel naar de verkeerde kleur schieten, maar wel de lakens proberen uit te delen. “Als jongens een ‘strontwedstrijd’ spelen en ze praten veel, dan denk ik: houd toch lekker je mond”, aldus Horemans. Iedereen heeft zijn eigen karakter, en deze nuchtere benadering past het beste bij hem.
Overleven met een speelgoedpop
Om de boel na de eerdere sportieve zeperds toch weer wat op de rit te krijgen, besloot FC Utrecht tijdens de recente interlandbreak terug te grijpen op misschien wel het oudste cliché uit het voetbalhandboek: de militaire teambuilding. Want wat helpt beter tegen defensieve blunders dan met je modderlaarzen door een drassige greppel kruipen?
Horemans kan de ophef erover inmiddels wel relativeren. “Nou, we moesten dus met een brancard met een pop erop over een bepaald parcours gaan”, legt hij droogjes uit. Geen zwaarbewapende G.I. Jane-taferelen, maar twee teams die tegen elkaar streden om een plastic patiënt veilig de eindstreep over te trekken. Het doel van de oefening? “Coaching. Zien wie er in de problemen komt en dan de taken overnemen. Puur samenwerken.”
Een verhelderend modderbad
En warempel, de survivaltocht met de brancard lijkt zijn vruchten af te werpen. Voor Horemans en zijn teamgenoten was de ploeterpartij in de blubber een heuse eyeopener. Ze kwamen tot de schokkende conclusie dat het bestaan van een profvoetballer toch best een luxeleven is. “Wij mogen iedere dag lekker voetballen, terwijl er écht veel zwaardere dingen zijn in het leven,” verzucht Horemans. “Want die dag was wel echt taai, hoor. Het minste wat je dus van ons mag verwachten, is dat we keihard trainen en iedere dag beter willen worden. Zowel individueel als als team.”
Of het nu de pure angst is voor nog een middagje sjouwen met een namaakpatiënt, of simpelweg de terugkeer van wat defensieve degelijkheid; de stijgende lijn is in ieder geval ingezet. Zo snoepte FC Utrecht onlangs in een knappe uitwedstrijd nog de volle drie punten af van FC Twente (1-2). Mocht de ploeg komend weekend toch onverhoopt weer een ‘strontwedstrijd’ op de mat leggen, dan weten we in ieder geval één ding zeker: Horemans zal degene zijn die er in gepaste, cynische stilte van baalt.
