Het heeft even geduurd, de nodige zweetdruppels gekost en waarschijnlijk een paar grijze haren extra opgeleverd bij trainer Anthony Correia, maar de kop is er dan eindelijk écht af in de Galgenwaard. Dankzij een formidabele Yoann Cathline, die schijnbaar besloten had dat dit zijn middag ging worden, heeft FC Utrecht de eerste thuiszege van het seizoen over de streep getrokken. Tegen hekkensluiter Willem II trok de thuisploeg na een meeslepend voetbalgevecht met 3-1 aan het langste eind. Met deze meer dan welkome en broodnodige driepunter klimmen de Domstedelingen uit de kelder van de Eredivisie: van een zorgwekkende vijftiende plek naar een iets comfortabelere twaalfde plaats. Voor de Tilburgers ziet de wereld er een stuk donkerder uit; zij blijven met twee schamele puntjes troosteloos onderaan bungelen.
Van de modder naar het gras
Dat er de afgelopen weken iets moest veranderen, was na de dramatische competitiestart wel duidelijk. Correia greep de interlandbreak dan ook met beide handen aan om zijn selectie niet alleen fysiek, maar ook mentaal te testen. Vergeet de luxe spa’s of de gezellige teambuildinguitjes; de selectie werd onderworpen aan een loodzware militaire bootcamp. En eerlijk is eerlijk: de mannen oogden tegen Willem II alsof dat overleven in de modder ze geen windeieren had gelegd. Er stond een ploeg die bereid was om voor elke meter te knokken, in schril contrast met de lamlendigheid die we nog zagen tijdens de pijnlijke 5-0 afstraffing in De Kuip tegen Feyenoord.
De puzzel van Correia
De trainer had zijn basiself na dat fiasco in Rotterdam flink overhoop gegooid, deels gedwongen, deels tactisch. Topscorer en vaste kapstok Artem Stepanov moest wegens een blessure vanaf de tribune toekijken. Dit dwong Correia tot creativiteit. Het resultaat? Een middenveld dat plotseling overliep van het voetballend vermogen. Met de van een blessure herstelde Oualid Agougil en ‘stofzuiger’ Joris van Overeem was de controle terug. Tel daar de Noorse zomeraanwinst Marius Broholm bij op – die eindelijk fit genoeg werd bevonden voor een basisplaats – en FC Utrecht leek zowaar weer op een soepel draaiende voetbalmachine. Vooral Van Overeem liet zich na een wat aftastend begin direct gelden. Met een indrukwekkende reeks slimme balveroveringen snoerde hij de Tilburgse opbouw regelmatig vakkundig de mond.
Kansen en een gatenkaas-statistiek
Toch was het Willem II dat de eerste serieuze waarschuwing uitdeelde. Spits Devin Haen, normaal actief bij Jong Oranje, torende boven iedereen uit maar kopte de bal tot grote opluchting van het thuispubliek nét over de deklat. Daarna pakte Utrecht brutaal de regie. De druk werd opgevoerd en de kansen stapelden zich op. De grootste mogelijkheid was voor Matisse Didden, die een piekfijne kopbal van dichtbij op katachtige wijze via de voeten van Willem II-doelman Maxime Delanghe uit het doel gehouden zag worden. Het zat op dat moment simpelweg even niet mee.
Ondanks het overwicht bleek de Utrechtse defensie, hét grote zorgenkindje sinds de introductie van Correia’s nieuwe systeem, ook dit keer geen onneembare vesting. In de tweede helft sloegen de bezoekers genadeloos toe. Na een haarscherpe crosspass van Vito van Crooij belandde de bal bij Jaden Slory. Arthur Zagré dacht op dat moment blijkbaar dat de anderhalvemeter-regel nog steeds van kracht was en gaf de Willem II-aanvaller alle ruimte van de wereld. Slory pakte dat cadeautje gretig uit: 1-1. Voor de liefhebbers van statistieken was dit een pijnlijk moment: het was alweer de 25e tegentreffer voor FC Utrecht in amper acht wedstrijden. Trek je die vrolijke trend door, dan incasseren ze dit seizoen 106 doelpunten. Een wiskundige projectie waar niemand in Utrecht vrolijk van wordt.
De Grote Cathline Show en een Spaans slotakkoord
De gelijkmaker deelde een mentale dreun uit aan de Domstedelingen. Correia, die de bui al voelde hangen, probeerde vanaf de bank de boel te repareren door Angel Alarcon en Per Kloosterboer in het veld te brengen. Verrassend genoeg was de Spaanse Alarcon, vorig seizoen als huurling nog onomstreden en scherp uit de startblokken, buiten de basis gevallen.
Maar voordat de invallers hun stempel konden drukken, besloot Yoann Cathline dat het tijd was voor magie. De Franse vleugelflitser had dit seizoen het net nog niet weten te vinden, maar bewaarde zijn munitie overduidelijk voor het juiste moment. Nadat hij eerder in de wedstrijd al belangrijk was, besliste hij nu het duel met een moment van pure, ongefilterde klasse. Met een soepele, bijna arrogante schijnbeweging stuurde hij zijn directe tegenstander het bos in, creëerde ruimte voor zichzelf in de beruchte ‘zestien’ en jankte de bal vervolgens ongenadig hard in de kruising. Een wereldgoal van het zuiverste water. Het stadion ontplofte en Cathline kroonde zich definitief tot de absolute uitblinker van de middag met zijn twee doelpunten.
Toch bleef het nagelbijten. Willem II gaf zich niet gewonnen en snoepte via invaller Eser Gürbüz nog bíjna een puntje mee, ware het niet dat zijn inzet net voorlangs rolde. De zenuwen gierden door de Galgenwaard, totdat invaller Angel Alarcon in de absolute slotfase de bevrijdende genadeklap uitdeelde. De Spanjaard mocht in blessuretijd helemaal alleen op de Tilburgse doelman afstormen, bleef zo koud als een ijskonijn en schoof de bal beheerst binnen: 3-1.
Een zucht van verlichting van orkaankracht golfde door het stadion. De eerste driepunter op eigen gras is een feit, het degradatiespook is voor nu even de deur gewezen, en het bier smaakte eindelijk weer naar meer. Als dit de standaard wordt, is het wellicht een idee voor Correia om wekelijks een militaire hindernisbaan in te plannen!
