In de onvoorspelbare, soms zenuwslopende wereld van FC Utrecht, waar elke wedstrijd een emotionele rollercoaster is tussen euforie en een lichte existentiële crisis, is er één constante: Souffian El Karouani. De linksback die niet speelt als een verdediger, maar als een liefdadigheidsinstelling voor aanvallers.
Vergeet de traditionele rol van de linksback – u weet wel, een man die de flank afschermt, af en toe een onschuldige voorzet geeft, en vooral zorgt dat zijn shirt aan het einde van de wedstrijd nog enigszins schoon is. Nee, de heer El Karouani (rugnummer 16, toevallig ook het gemiddelde aantal assists dat een heel team in een seizoen haalt) heeft die rol met het grootste gemak geherdefinieerd.
De Assistentie-Anarchie
Het is tijd om de man te eren, niet voor zijn tackles (hoewel die er zijn), maar voor zijn assist-productie. Laten we eerlijk zijn: de cijfers van El Karouani lijken niet te kloppen in het FC Utrecht-universum.
Een blik op zijn statistieken dit seizoen is vergelijkbaar met het zien van een dolfijn die piano speelt: het is onverwacht, prachtig en tart alle logica.
- Zijn assists? Ze liggen op een niveau dat normaal gesproken is voorbehouden aan creatieve middenvelders met een snor en een marktwaarde van €40 miljoen. De man is een assist-automaat, een lopende voorzet-fabriek die keer op keer de bal op het hoofd of de voet van zijn teamgenoten legt.
- Het unieke van de situatie: El Karouani is een verdediger die meer assists levert dan de complete aanval van sommige subtoppers. Het is alsof de conducteur van de trein meer boeken verkoopt dan de bibliotheek.
Dit roept de vraag op: Wat doet hij daar eigenlijk? Speelt hij stiekem in een 2-0-8 formatie? Is hij door Ron Jans, onze wijze uil, verteld dat de goal achterin een suggestie is, en dat hij maar gewoon moet doen waar hij zin in heeft?
De Legende van de “El Karouani-Voorzet”
Zijn passes zijn niet zomaar voorzetten; het zijn barmhartige geschenken van een hogere macht. Ze dalen neer in het strafschopgebied met de precisie van een lasergestuurde drone, vaak rechtstreeks op het hoofd van een aanvaller die dacht dat hij een rustige middag zou hebben.
De aanvallers van Utrecht hoeven nauwelijks na te denken. Ze hoeven alleen maar in het strafschopgebied te gaan staan en hun mond te openen, want de bal van El Karouani is onderweg.
📝 Stel je voor: Een spits van FC Utrecht wordt op de bank gewisseld. De trainer vraagt: “Waarom scoor je niet?” De spits antwoordt: “Ik kreeg de bal niet. El Karouani stond op de WC.” Zó afhankelijk zijn de aanvallers inmiddels geworden van de man met de Gouden Linker.
De rest van de Eredivisie kijkt toe met een mengeling van verbazing en jaloezie. Andere linksbacks krijgen al een staande ovatie als ze de bal over de middellijn krijgen zonder dat er een tribune-stoel geraakt wordt. El Karouani daarentegen, zou waarschijnlijk verontschuldigingen aanbieden als hij een wedstrijd met slechts één assist zou afsluiten.
Laten we deze Assist-Keizer koesteren, de man die de grenzen van de verdediging heeft opgerekt en bewezen heeft dat in het voetbal alles mogelijk is… zolang je maar een linksback hebt die weigert zich te gedragen als een linksback. De Galgenwaard heeft geen aanvaller nodig, ze heeft een El Karouani nodig. En misschien een extra spits om al dat assist-materiaal af te maken.