){kind=link}
De Europese campagne van FC Utrecht is onderhevig aan een langdurige renovatie – eentje waarbij de architecten (lees: de scheidsrechters) consequent zijn vergeten de fundering te storten. Na een reeks wedstrijden in de Europa League die meer weg hadden van een Kafkaiaans proces dan van een sportevenement, rijst de vraag: is er een complot vanuit Nyon, of hebben arbiters collectief besloten dat de kleur rood-wit hen simpelweg niet aanstaat?
De Wet van de Galgenwaard: 1 + 1 = Penalty tegen
Het begon allemaal zo hoopvol. Ron Jans had zijn mannen scherp, de broodjes worst waren warm, en de Bunnikside was klaar voor Europese glorie. Maar toen verscheen de eerste scheidsrechter op het veld, een man wiens fluitje vaker afging dan de wekker van een student op maandagochtend.
Tegen Olympique Lyon zagen we het eerste staaltje “Creatief Fluiten”. Niet alleen mocht Lyon een speler opstellen die volgens de administratie van de UEFA waarschijnlijk nog als ‘vermiste persoon’ te boek stond, maar de scheidsrechter besloot ook dat elke zucht van een Utrechtse verdediger gelijkstond aan een poging tot zware mishandeling. Terwijl de Fransen de zestienmeter van Utrecht als een toeristische trekpleister gebruikten, werd de VAR plotseling getroffen door een zeldzame vorm van selectieve blindheid.
“Ik zag de herhaling,” aldus een anonieme fan vak P, “en de enige die een overtreding beging, was de scheidsrechter op het gezonde verstand.”
De Roemeense Connectie en het ‘Karetsas-Drama’
In de beslissende fase van de competitie kregen we te maken met de heer Horatiu Fesnic. Voor de niet-kenners: Fesnic is de man die een gele kaart trekt sneller dan zijn eigen schaduw. Tegen KRC Genk bereikte de komedie zijn hoogtepunt. Konstantinos Karetsas, de jonge Belgische belofte, stortte ter aarde alsof hij werd geraakt door een onzichtbare sluipschutter vanuit de kantine.
Souffian El Karouani, die op dat moment ongeveer drie meter afstand hield (omdat hij de 1,5-meter regel uit 2021 nog steeds heel serieus neemt), keek verbijsterd toe. De scheidsrechter echter, overtuigd door de theatrale kwaliteit van de val, wees naar de stip. De VAR zat op dat moment waarschijnlijk net aan een bakje troost, want ingrijpen was er niet bij.
Het Arbitrale Klassement van de Schande
Om de impact van deze beslissingen te visualiseren, hebben we de “Eerlijke Stand” opgesteld tegenover de “UEFA-Realiteit”:
| Wedstrijd | Arbitraal Incident | Resultaat | “Wat het had moeten zijn” |
| vs. Lyon | Speler niet speelgerechtigd | 0-1 Verlies | 3-0 Reglementaire overwinning |
| vs. Betis | Dubieuze botsing genegeerd | 2-1 Verlies | 2-2 (Minimaal) |
| vs. Genk | De “Schwalbe van de Eeuw” | 0-2 Verlies | 1-1 (Gerechtigheid) |
| vs. Genk | Hinderlijk buitenspel | 0-2 Verlies | 0-0 (allebei slecht) |
*Zelfs als we winnen, doet de scheidsrechter zijn best om het spannend te maken.
De Analyse: Is Ron Jans té aardig
Analisten vragen zich af of de gemoedelijkheid van Ron Jans de club de kop kost. Terwijl trainers van de tegenstander schuimbekkend langs de lijn staan alsof ze een rabiate wasbeer hebben ingeslikt, blijft Jans vaak de gentleman. Misschien moet Utrecht investeren in een “Scheidsrechter-Fluisteraar” of, nog beter, een cursus “Hoe claim ik een penalty zonder dat de scheidsrechter lacht”.
De realiteit is dat Utrecht met één puntje uit zeven duels onderaan bungelt op plek 34. Een plek waar je normaal gesproken alleen terechtkomt als je vergeet je elftal op te stellen. Maar in dit geval speelde Utrecht tegen twaalf man. Elke keer weer.
Conclusie: Op naar Glasgow
Volgende week wacht Celtic. De verwachting? Een scheidsrechter uit een land waar voetbal nog met een vierkante bal wordt gespeeld, een grensrechter die zijn bril in het hotel heeft laten liggen en een VAR-ruimte die per ongeluk is omgebouwd tot een opslaghok voor Schotse whisky. Maar ach, we hebben de domtoren nog. Die staat tenminste recht, in tegenstelling tot de beslissingen van de UEFA.