Utrecht, beste lezers, is een stad van bruggen, grachten en, zo blijkt nu, van wonderbaarlijke wederopstandingen. Niet in religieuze zin, maar op het voetbalveld! De hoofdrolspeler in dit moderne sprookje? Noah Ohio, de spits die door trainer Ron Jans eerder werd bestempeld als ‘overbodig’, maar nu, door een perfecte storm van blessures en interlandverplichtingen, plotseling de hoop en de wanhoop van de Domstedelingen is. De hele situatie heeft de club in een situatie gebracht die in Hollywood bekendstaat als: “plot twist uit noodzaak, niet uit creativiteit.”
Haller & Min niet inzetbaar
Het begon allemaal zo: Sébastien Haller kwam binnen, David Min stond klaar, en Ohio kon inpakken. Jans was helder: “We hebben hem niet nodig.” Ohio naar Jong Utrecht. Het leven gaat door. Echter, de voetbalgoden, met hun sadistische gevoel voor humor, besloten dat het tijd was voor wat dramatische ironie. David Min moet onder het mes voor een enkeloperatie. Weg voor twee tot drie maanden. (Van harte beterschap, David, maar dank je wel). Sébastien Haller pakt zijn koffers voor de Afrika Cup met Ivoorkust. Weg voor een maand, misschien langer. (Veel succes, Sébastien, maar dank je wel).
Kop als een oorworm
En dan staat Ron Jans daar, op de persconferentie, met het gezicht van een man die beseft dat hij zojuist zijn auto in de prak heeft gereden en de reserveband is vergeten. Wat nu? Hij kijkt over zijn schouder, ziet Noah Ohio lachend een balletje trappen bij de beloften, waar hij de laatste weken overigens als een malle scoorde (vijf goals in drie duels. Oh, de ironie!).
De trainer, die eerder de deur dichtgooide, moest nu toegeven: “Ohio is één van de kandidaten om ze te vervangen. Hij ging niet naar een andere club, dan zit je met elkaar opgescheept. Gelukkig doet hij het nou hartstikke goed in Jong.” ‘Opgescheept.’ Wat een heerlijk romantisch voetbaljargon. Het klinkt alsof Jans een ongewenst huisdier van zijn buurman heeft geërfd, maar nu realiseert dat het beestje misschien toch de muizen in huis vangt.
De Deur Staat Op Een Kier (Of Is Hij Ingestort?)
De eerdere opmerking van Jans dat de deur ‘op een kier’ stond voor Ohio, is nu omgetoverd tot een complete muurdoorbraak. De kier is een poort geworden. De poort naar speeltijd, kansen, en wellicht de ultieme wraak van de ‘overbodige’ spits.
Stel je voor dat Ohio nu de pannen van het dak speelt, Utrecht naar de bekerfinale schiet en de punten binnen harkt. Ron Jans zal dan, met een brede lach en een knipoog naar de camera, zeggen: “Ik zei toch dat hij overbodig was. Overbodig in de basis, bedoelde ik! We hebben hem bewust geparkeerd om hem fris te houden. Tactische meesterzet!”
Het voetballeven is soms net een slechte komedie: je bent de held die ze niet wilden, maar de held die ze nu desperaat nodig hebben. Dus, aan Noah Ohio: grijp die kans, jongen! Ren door die ingestorte deur. En als je scoort, ren dan niet naar de cornervlag, maar naar de dug-out. Geef Ron Jans een veelzeggende, glimlachende knuffel en fluister: “Opgescheept, hè? We hebben het maar zwaar samen.”