UTRECHT – Het was gisteravond in de Galgenwaard weer ouderwets gezellig. Dat wil zeggen: de sfeer was grimmig, het voetbal was om te janken en de hoop op een prijs is – traditiegetrouw – nog voor het aanbreken van het carnavalsseizoen vakkundig de nek omdraait. FC Utrecht werd met 1-2 uitgeschakeld door FC Twente in de achtste finale van de beker. Een resultaat dat aanvoelt als een warme deken voor wie houdt van melancholie, maar als een vlijmscherp scheermes voor de gemiddelde supporter.
Het is een kunstvorm geworden in de Domstad: de verwachtingen zo hoog opschroeven dat de val die volgt gegarandeerd een dwarslaesie oplevert. Na een dramatische reeks waarin de ploeg van Ron Jans slechts 4 van de laatste 20 wedstrijden wist te winnen, was de beker de laatste strohalm. Die strohalm bleek gisteravond echter van nat karton.
De Spaanse ‘Mañana’-mentaliteit
Nog voordat er een bal getrapt was, stond het circus al in de fik. Sterspeler Miguel Rodríguez en Derry John Murkin besloten dat de aanvangstijd van een bekerwedstrijd meer een ‘vrijblijvend advies’ was dan een harde afspraak. Ze kwamen te laat. Jans, in een laatste vlaag van autoriteit, zette ze op de bank. Nick Viergever liep na afloop bij de camera’s van ESPN leeg als een lekgeprikt springkussen: “Dit kan gewoon niet.” Nee, Nick, wat ook niet kan is dat je als club met de “grootste ambities van de subtop” momenteel op een troosteloze 10e plek in de Eredivisie bivakkeert. Een plek waar zelfs de middenmoot zich begint af te vragen wat Utrecht daar eigenlijk doet.
De Wet van Murphy in de Galgenwaard
De wedstrijd tegen Twente was een microkosmos van het huidige seizoen. Utrecht begon hoopvol en kwam via Dani de Wit (12e minuut) op voorsprong, maar slaagde er niet in de wedstrijd te controleren. Terwijl Yoann Cathline binnen twintig seconden tweemaal de lat raakte, toonde Twente de veerkracht die bij Utrecht momenteel volledig ontbreekt. De gelijkmaker van oud-Utrechter Ricky van Wolfswinkel en de late beslissing van Mats Rots legden de defensieve kwetsbaarheid van de Domstedelingen pijnlijk bloot.
Europa als ramptoerisme
En laten we de Europese “campagne” niet vergeten. De Europa League, waar Utrecht met zoveel bombarie aan begon, is veranderd in een wekelijkse cursus ‘Hoe verlies ik alle wedstrijden met éen doelpunt verschil’. Met slechts één schamel puntje uit zes wedstrijden is Utrecht de lachwekkende figurant op het Europese toneel. Het is geen voetbal, het is ramptoerisme voor de meegereisde fans.
De Grote Ron Jans Pensioenshow
Ondertussen hebben we de officiële bevestiging: Ron Jans stopt na dit seizoen. Hij wil meer tijd voor zijn familie, zijn hobby’s en ongetwijfeld voor het uitzoeken van een comfortabele fauteuil waarin hij niet meer hoeft te kijken naar het gestuntel van zijn eigen achterhoede.
Maar de vraag die over de Oudegracht echoot is: is zijn positie nog wel houdbaar tot de zomer? * Resultaten: 4 zeges uit 20. Dat zijn statistieken waar zelfs een degradatiekandidaat zich voor zou schamen.
- Gezag: Als je belangrijkste spelers op de dag van de belangrijkste wedstrijd van het jaar besluiten uit te slapen, ben je de kleedkamer dan niet allang kwijt?
- Perspectief: Waarom zou je een trainer die al met zijn hoofd bij het snoeien van de hortensia’s zit, nog een half jaar de scepter laten zwaaien over een zinkend schip?
“Het is alsof je de kapitein van de Titanic vraagt om na de aanvaring met de ijsberg nog even rustig de bingo-avond af te maken.”
Een seizoen in de prullenbak
FC Utrecht is een club die leeft op de brandstof van “net niet”. De vroege uitschakeling in de beker is de kers op de taart van een seizoen dat nu al rijp is voor de vuilstort. De 10e plek is de realiteit, de Europa League is een trauma en de trainer is een lame duck die aftelt naar zijn eerste pensioencheque.